Τό 'χα τρακάρει και τό 'χα αγαπήσει
ήσουν παιδούλα κι όλο ζωντανή
μα ποια σου χάρις και ποιός θα σε γνωρίσει
δεν φτάνει νάσαι μοναχά παιδί
και στα ντουβάρια ακόμα αν μιλάω
την αορτή μου βγάζω στο κλαρί
Άτριχε μου πίθηκε αχανής είν' η μπαμπεσιά σου
ηρωίνωσές το LSD απ' την άγνοια σου
κι απ' τη δειλία σου που είσαι δικαστής
Εμείς έχουμε ιστορία, πολεμήσαμε στην Τροία
και συ μού 'γινες πρεζόνι, και σε πήρε το βαγόνι
που πας ξυπόλυτη μωρή στα αγκάθια
Βρες τη δύναμη σου κι έλα
έλεγχο θέλει κι η τρέλλα
εγώ έχω καθαρίσει
και αυτό ίσως βοηθήσει
Στης απουσίας σου λιώνω την ουσία
αναστενάρισα μου μη χαθείς
στο πάντρεμα με την ανυπαρξία
δεν φτάνει νά 'σαι μόνο χασικλής
Και μια στιγμή να σπάσεις τα ντουβάρια
τη δύναμή σου κράτα σταθερή
άτριχε μου πίθηκε η αυγή
δείχνει τα τσιμέντα
Μένει η ύπαρξη σου ορφανή
μένει κι η πατέντα
που σου επέβαλε να μείνεις αριθμός
Εμείς έχουμε ιστορία, πολεμήσαμε στην Τροία
και συ μού 'γινες πρεζόνι
κούφια η ώρα που μας ζώνει
ανυπερθέτωσαν αι δυσκολίαι
Πας φιρί φιρί γυρεύωντας
με τα μαύρα σου τα μάτια
δέκα πιάτα στο κεφάλι μου
κι άλλα τέσσερα κανάτια
Πας φιρί φιρί γυρεύωντας
να με κάνεις ν' αγριέψω
έχω και τις πεποιθήσεις μου
μα στο τέλος θα στις βρέξω
Αλλά σώπα και μη
μου τη βγαίνεις στην κόντρα
αν βαρούσα κι εγώ
δεν θα ήσουνα εδώ
Έχεις γλώσσα σκληρή
που σκοτώνει σαν κόμπρα
κι όσο πείσμα εσύ
άλλο τόσο κι εγώ
Τέτοιος χαλασμός που έγινε
κι ήρθαμε ισοπαλία
κι απ' τη ταραχή κουνήθηκε
όλη η πολυκατοικία
Σχολιάζουνε οι γείτονες
κι απορούν κι οι αστυνόμοι
πως οι δυο μας δεν χωρίζουμε
κι αγαπιόμαστε ακόμη
Μια τέτοια σκηνή
να τη δεις στην οθόνη
μα σαν παίξεις κι εσύ
θα σκιστεί το πανί
Έχε χάρη που δεν
αγαπώ καμμιά άλλη
κι από τώρα μας κλαιν
και τα ψώνια του Ζεν.
Στα δελτία των ειδήσεων
θα μας γράψουν σαν σε σφάξω
πας φιρί φιρί μου φαίνεται
τη ψυχή σου ν' αναπαύσω
μού 'ρθε κρίση και παλάβωσα
μη με κάνεις να αμαρτήσω
πας φιρί φιρί γυρεύωντας
στα μπουντρούμια να σαπίσω
Αλλά σώπα και μη
μου τη βγαίνεις στην κόντρα
θα βαρέσω κι εγώ
κι απαιτώ σεβασμό
Είναι κάτι φορές
που φτηνά τη γλυτώνεις
με πέντε-έξι μπουνιές
και δυο τρεις μελανιές
Όλοι δηλώνετε ιδιότητα
καταναλώνετε ποσότητα
και μου στερείτε τον ήλιο
Κι εγώ δεν έχω καν ταυτότητα
κι αν είμαι μια μηδαμηνότητα
φτιάχνω δικό μου βασίλειο
Αν μου ξηγιόσουνα αλάνικα
τραγούδια μεξικάνικα θα σού φτιαχνα πολλά
Και ξεπερνώ τα λολομπρίτσιτα
σαν το ριξα στη βίζιτα αντικανονικά
Δεν χαμπαριάζετε ρε μόμολα
όταν σας έδινα τα πόμολα
να διαλύσετε τον τοίχο
κολύσατε στο μποτιλιάρισμα
και αν σας τόχα κάνει χάρισμα
να ξεπεράσετε το φρήκο
κι αν η ζωή σας θέλει βλήματα
τελειώσανε τα θύματα
και πάλι απ' την αρχή
Θες να σε φτιάξω εγώ αθάνατη
παράτα τη και γάμα τη
τη σκέτη τη ζωή
Βρε μη μου πια τους κύκλους τάραττε
σιγά το χάρτη τρισκατάρατε
και μια πορδή μου θα φτάσει
Και σαν ο πεντεφρης σου σε κουνεί
να λουκουμιάσει η πλάση
Εσύ ξεφούσκωνες τα λάστιχα
σε γράψαν στα κατάστιχα των τεγυμποιστών
κι εγώ 'χω γίνει γομολάστιχα
που σβήνει τα τετράστιχα
ανθρώπων και θεσμών
Μπαλωματής δεν είμουνα
ούτε και πολισμάνος
κουδουνοκρούστης θά 'πρεπε
ντε και καλά ρουφιάνος
Να βαρώ τα σήμαντρα για τους ευσεβείς
παίρνωντας κι επίδομα ως κουδουνιστής
Θεέ μου πολυέλεε μου τά 'κανες κουδούνια
Θα τό 'θελες μαμάκα μου
να πήγαινα στρατιώτης
να είχα τα πτυχία μου
να γίνω εργοδότης
να είχα και για σύζυγο μια με σουτιέν
νά 'χα κι αυτοκίνητο, μία Σιτροέν
Δουλειά δεν είχες διάολε
γαμούσες τους γείτονες
Άγια κατανάλωση μη θες να με κουφάνεις
η φρίκη είναι όμορφη και μένα δεν με πιάνεις
τα δεκαεξάχρονα κι αν εξευμενείς
με τρύπαρες και υγρά- θα στην φέρουνε
αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γενναν οι κότες
Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα
συντρόφια μου σας έχεσα
και μέρα με την μέρα
από φακές και τραχανά, πιάνο με ουρά
τα μυαλά του κάβουρα νά 'χες μασκαρά
δάσκαλε μου δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις
Αλήτη μ' ανεβάζανε φρικιό με κατεβάζαν
στις γειτονιές που έζησες καθημερινά σε κράζαν
κι είστε η κυβέρνηση και ήμουν ο ληστής
για την κοινωνία σας ήμουν εμπρηστής
κι ας τραγουδώ εμπρηστικά
κι ας μένω στα τραγούδια
Θυμάμαι που σε κοίταζα στην άκρη του γκρεμού
ισοροπώντας τάραζες το λάθος του καιρού
παλλότανε το είναι σου ολόκληρο στο φως
τη καθαρή ουσία σου ετρόμαζε ο λαός
Στο φαλημέντο του κόσμου αυτού
ο καβαλλάρης εγώ τ' ουρανού
με τους ανθρώπους ζητάς επαφή
μα έχει σπάσει κι αυτή η κλωστή
Τα χρόνια που περάσανε
σ' αφήσανε πληγές
κουβάλαγες το τώρα σου και σ' άλλες εποχές
ενώθηκες σαν τίποτα με τον ωκεανό
και γνώριζες τ' απέραντο στον άλλο σου εαυτό
Στο φαλημέντο του κόσμου αυτού
ο καβαλλάρης εγώ τ' ουρανού
της Αριάδνης το μύτο κρατάς
κι απ' την αρρώστια τους και πάλι το σκας
Ήταν οι πόρτες μου δίχως μπαχτσέδες
και μεντεσέδες κρατάνε τη γη
γίναν οι φτέρνες μου σαν τροχαλίες
και στον κουβά τους αράζεις εσύ
αλλάζεις συχνά κάθε τόσο στολή
αλλάζεις οσμή, αλλάζεις σασί
και η ελπίδα μας έχει θαφτεί
σαν τον Ντορή μέσ' στο παχνί.
Πάγωσε η ψείρα μου και παραπαίουσα
μ' ένα τικ τακ μου ματώνει τ' αυτιά
όλα με πρόγραμμα όλα με σχέδιο
πρωτοκολλήσανε τον έρωτα
και θες να πετύχω με μια μπαταριά
χίλια φλουριά, χίλια φλουριά
για να σου χαρίσω μαντάτα καλά
να 'χεις αγάπη μου λεφτά.
Ποντικοφάρμακο για τους μεγάλους
και μουρουνόλαδο για τα παιδιά
κι έπλεξες σώβρακα για τους φαντάρους
και θυσιάστηκες πατριωτικά
σου στέλνω μύνημα μ' ένα ταμ ταμ
να μαγειρεύεις με βιτάμ
κι ήσουνα γόησα κι έκανες μπαμ
κι εγώ σε ψάχνω στο χαμάμ.
Άδειο το βλέμμα σου, κούφιες οι ώρες μας
στα ενυδρεία σε χώσαν ζωή
συνηθισμένοι ο καθένας στο ρόλο του
κι η φαντασία μας έχει χαθεί
την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ
την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ.
Μία διαδήλωση δέκα μικρόφωνα
και τα μεγάφωνα στη διαπασών
χιλιάδες δίποδα με μαγνητόφωνα
κι έχουν λουστεί με την ίδια λοσιόν
ξεπουληθήκαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ
κι ο εαυτούλης σας πέταξε βζούμ
ταρατατατζούμ, ταρατατατζούμ.
Ω εποχή μού θυμίζεις τον Καίσαρα
κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν
κι όσο γερνώ μπουσουλώ με τα τέσσερα
τα τροχοφόρα με προσπερνούν
φεύγω να πάω να βρω στο Μπανκόγκ
τον σύντροφό μου τον Κινκ-Κονκ
μές στο μυαλό μου βαράνε τα γκόγκ
μοιάζω με μπάλα του πινκ-πογκ
Μας εκτελούνε με σφαίρες ντούμ-ντούμ
σφαίρες ντούμ-ντούμ, σφαίρες ντούμ-ντούμ
κι εμείς ξεπουλιώμαστε στο γιουσουρούμ
ταρατατατζούμ για ένα κουστούμ.
Σαν στα παραμύθια πού 'λεγε η γιαγιά
κι όλα τέλιωναν κουφά
τη μισή αλήθεια κρύβανε κι αυτά
ψέμα που κυβερνά
Μάρα, Μάρα πήρες μια τρομάρα
κι ήταν μια φορά που μπήκες καθαρά
και ράγισε η κατάρα
Άμα θάρθει η ώρα να ψυχοραγείς
κέντα ρυθμούς ζωής
πρέπει να πεθάνεις και ν' αναστηθείς
ρέντα υπομονής
Χάρο, Χάρο σ' έκανα κουμπάρο
κι ήταν μια φορά σε ήρεμα νερά
που κάναμε τσιγάρο
Τ' ανθρωπάκια ζούνε δίχως τη ζωή
Μάρα, βγες απ' το κλουβί
κι έλα στη δικιά μου τη διαδρομή
κι είμαι έρημο πουλί
Τώρα, τώρα πάει κι αυτή η μπόρα
σήμανε αργή αλλά θα ξαναρθεί
η τελευταία ώρα
Εκπορνεύεσαι κουρέλι στην μπορδελοκοινωνία
ξεπουλάς και την ψυχή σου για την υπεραφθονία
στην καρδιά σού βάλαν φρένα το μυαλό σου παίρνει βίσμα
για χιλιάδες σαν εσένα θα αρκέσει μια πρίζα.
Κι η πνευμονοκονίαση, κι η πνευμονοκονίαση
κι αυτή θα έχει πάψει
ρομποτανθρωπομήχανση και ξυπνοπνευματύπνωση
και χρυσωμένο χάπι.
Θα είσαι με μπαταρία
να εκτελείς εργασία
με σούπερ ενημέρωση, τροφή και διασκέδαση
θα πλέχεις σ'ευφορία.
Για κοιτάξτε με σακάτη
ένα έχω μόνο μάτι
μου ρουφήξατε το αίμα
μα ανυπόκριτο έχω βλέμμα.
Αποφασισμένος πάντα
στην προσωπικιά μου μπάντα
την ψυχή μου δεν πουλάω
και το δρόμο μου τραβάω.
Την πνευμονοκονίαση, την πνευμονοκονίαση
εγώ τη συζητάω
ρομποτανθρωπομήχανση και ξυπνοπνευματύπνωση
δεν θέλω να την φάω.
Ξερνάω τη μπαταρία
δεν εκτελώ εργασία
δεν θέλω ενημέρωση, τροφή και διασκέδαση
γουστάρω ελευθερία.
Ξερνάω τη μπαταρία
δεν εκτελώ εργασία
δεν θέλω ενημέρωση, κορσέ και διασκέδαση
γουστάρω ελευθερία.
Θα σου κλέψω το σακκάκι, δυο γραβάτες θα φορώ
κι αν με ξαναπείς αλήτη παλι εγώ σε συγχωρώ
έμαθα σ' αυτό τον κόσμο αμαρτίες ν' αφαιρώ
των ανθρώπων που δεν ξέρουν πως επέζησα εγώ
Κι αν σου πέσει το λαχείο ξεφορτώσου τα λεφτά
η ζωή είναι ένα αστείο και ο θάνατος γελά
συνταγές ισορροπίας, ανισόρροπος εγώ
συμβουλές αταραξίας, ταραχοποιός εγώ
Η μιζέρια κι η δουλεία ένα κι ένα κάνουν δυο
κι όλα γύρω μου κατάπιαν το αμίλητο νερό
δεν τα κάνω εγώ πλακάκια με κανένα θεσμό
στέγνωσα σε μανταλάκια το δικό μου εαυτό
Η μοντέρνα φαντασία πάει να σπάσει τα δεσμά
είναι όμως οπτασία, δεν πατάει πουθενά
και η τοξικομανία παραμύθα είναι κι αυτή
στον καθρέφτη σου ψυχή μου καθρεφτίσου μοναχή
Δεν τα κάνω εγώ πλακάκια με κανένα κερατά
μη μ' ανάψουν τα γλομπάκια και σου κάνω σαματά